Bij het Franciscaner klooster in Pupping zijn we heel hartelijk ontvangen. Jonas
kon samen met 3 geitjes op de wei. In het aangrenzende weiland stonden een paard,
een ander ezeltje en een schaap. We moesten wel even wennen aan het ritme van de
dag (6u opstaan, 6.30u bidden, 7.30u ontbijt, 8-
In de eerste week van september zijn we weer naar huis gekomen, met auto en trailer zijn we opgehaald. Vreemd hoor, na 4 maanden lopen in 1 dag weer thuis. Het is een geweldige ervaring geweest! Dit ook vanwege de toffe ontmoetingen met leuke mensen,
DANK JULLIE WEL:
Richard en Kim Edeling van Ezelstal de Edelingen (www.ezelstal.com) voor de goede
en zorgvuldige opleiding van Jonas (en ons), zonder die onze reis niet mogelijk was
geweest, en voor hun altijd beschikbare ‘ezel zorgentelefoon’; Co en Jannie voor
de douche, de tuin en de gastvrijheid op de allereerste avond van onze reis; Heleen
en Andries voor de tuin aan de dode arm van de Waal op een bloedhete dag en buurman
Piet met de BBQ; Marius en Anke van de Hoenderik voor hun tuin, douche, en trailerrit
naar de dierenarts; Mariette en Gerard uit Zetten voor hun douche, de tuin en de
spaghetti, en vooral de totale vanzelfsprekenheid van onze aanwezigheid; Silvia
en Frank voor hun tuin, douche, gezellig avondje BBQen en het ontbijt in hun mooie
keuken; Forsthaus Dahlacker voor de overnachting in hun sportzaaltje op de dikke
turnmat en het heerlijke ontbijt de volgende ochtend; de man die ons in zijn garage
liet schuilen voor het heftige noodweer met hagelstenen als golfballen; boswachter
Richard en zijn vrouw Hedwig, voor de overnachting in hun 101 jaar oude villa; Peter
en Maria, voor twee dagen totale ontspanning in de tuin, het openstellen van hun
huis en vooral hun hartelijkheid; Klaus, voor het meest bijzondere terrasje onderweg,
dat uiteindelijk na heel wat drankjes meer dan 8 uur duurde en ook voor het ‘regelen’
van de overnachting (‘bleiben Sie ganz ruhig’) bij Hartmut en Maggie met hun teckel
‘De prinses van de Dachsberg’, in hun kleine maar gemoedelijke huisje, waar we getrakteerd
zijn op heerlijke asperges; Heinz en Gerda en Wolfgang en Hedwig, voor de zachte
bedden, het enthousiaste koken voor deze twee uitgehongerde wandelaars door buurvrouw
Hedwig en natuurlijk het verjaardagsontbijt van Gerda, die 60 jaar is geworden; de
mensen van de paardenstal in Rheinbach-
Liefs,
Sandra, Manuel en ezel Jonas
ps) Voor nieuwe fotos en alle reisberichten, neem nog een laatste kijkje op onze website (http://jonas.ezelstal.com)
9 MEI 2008
We gaan vertrekken! sinds een aantal dagen is het prachtig weer, het begint
dus echt te kriebelen. Hoewel, we vinden het ook best wel spannend. De voorbereidingen
zijn nog volop bezig. Onze slaapzakken, matjes, tent, benzinebrander, kookspullen,
kleren en dergelijke zijn wel al ingepakt, maar wat dacht je van de documenten voor
het transport van Jonas op de terugweg? Tja, een gezondheidsverklaring zouden we
via de voedsel-
Op 9 mei komen we
aan op Camping gorshoeve, onder de rook van Rotterdam. Nadat Jonas een nacht heeft
kunnen uitrusten van de rit in de trailer, zullen we op zaterdag 10 mei rond een
uurtje of 10 beginnen met onze tocht. Voor hen die ons willen uitzwaaien, het adres
is als volgt:
Camping Gorshoeve
Kamplaan 4
3233 XD Oostvoorne
Voor mensen die ons onderweg willen bereiken zijn er een aantal mogelijkheden. Je
kunt een berichtje achterlaten op onze website, of je kunt Sandra een email sturen
op haar privé emailadres. Mobiel zijn we bereikbaar op het nummer van Manuel! Aangezien
we niet altijd de mogelijkheid hebben onze telefoon op te laden, zal ie (bij bereik)
alleen 's avonds tussen
19-
Jullie horen wel hoe het ons vergaat!
Liefs Sandra & Manuel
MEI 2008
Week 1
De eerste week zit er al op. We hebben het Oeverloperpad bijna afgelopen en
komen morgen in Leerdam aan. Leuke route hoor, het Oeverloperpad. Wel veel water...
en dus ook veel bruggetjes -
De route heeft ons de afgelopen week langs verschillende kleine dorpjes gebracht.
Nederland heeft veel verstopte juweeltjes waar we nooit eerder van hadden gehoord.
Zo heeft Heenvliet een prachtig pleintje, en Ameide een schitterend oud stadhuis.
Brielle en Schoonhoven zijn zeker ook de moeite waard. En ook Kinderdijk is erg leuk.
Het mooie was dat er nauwelijks andere mensen waren. We dachten daar wel goed met
onze WNF bus te kunnen collecteren bij de Japanners en Amerikanen, maar niks hoor.
Gelukkig zijn er onderweg genoeg mensen die helemaal enthousiast raken en ons zomaar
geld toestoppen. Opeens stopt er een rode bus, draait iemand het raampje open. Hier
jongen, een tientje, koop maar een ijsje...
En dan de gastvrijheid onderweg! De eerste nacht klopten we aan bij Co en Jannie,
waar onze tent in hun prachtige tuin onder een kersenboom mocht staan en het biertje
voor Manuel meteen geserveerd werd. Jonas kon in een wei met 2 geitjes. Bovendien
mochten we hun douche gebruiken. Ook de volgende avond stonden we versteld van de
gastvrijheid van mensen. Uitgenodigd voor een heerlijke soep en daarna in het weiland
aan een meertje. Wat een prachtige plek! In de buurt van Rijsoord stonden we bij
Heleen en Andries in de tuin, direct aan de Oude Waal. Een duik in de rivier met
het prachtige weer was erg verfrissend. De buurman nodigde ons uit voor een drankje
en lekkers van de BBQ. Lieve mensen, allemaal reuze bedankt voor al deze prachtige
eerste dagen! We houden jullie op de hoogte...
Week 2
We hebben de tweede week ook bijna achter de rug en we dachten toch bijna dat het hiermee ook
afgelopen zou zijn. Opeens ging Jonas kreupel lopen, omdat zijn rechter voorhoef
sneller afsleet dan voorzien. We hebben er in eerste instantie een veearts bijgehaald,
omdat erg geen hoefsmid in de regio beschikbaar was. Jammer genoeg was dat niet de
oplossing en na een rustdag liep Jonas nog steeds kreupel. Heel erg zielig om te
zien, hij sleepte zijn rechtervoorpoot echt voort en zijn kop schudde op en neer.
Dus maar weer op zoek naar een hoefsmid en gelukkig kon die 's avonds al langskomen
bij B&B de Hoenderik. Daar werden we super hartelijk ontvangen. Onze bagage, of eigenlijk
die van Jonas, werd s’-
De hoefsmid vond dat de hoef gecorrigeerd moest worden, maar kon het niet zelf. Dus weer een ander telefoonnummer en de volgende dag konden we terrecht bij de Lingehoeve. We moesten wel met een trailer ter plekke komen, want daar hadden ze meer middelen.... Tja, het bleek een ziekenhuis voor paarden, met een afdeling gynaecologie, röntgen, een spreekkamer etc. Tja, daar stonden we dan met onze ezel. Niet echt een paard ter waarde van 1 miljoen dus.
Maar goed, de hoefsmid heeft hars onder de hoef gemaakt en zo zou het opgelost zijn. De volgende dag gingen we zingend op pad, we zagen het helemaal zitten. Alleen Jonas dacht er na acht kilometer anders over. Hij liep weer helemaal kreupel... hoe dat dan kan? Daar zijn we 2 dagen later ook achter gekomen:... hij heeft een enorm acteertalent. Twee dagen lang heeft hij gedaan alsof en we zijn er ingetrapt... Tja, moet je dan boos op hem zijn of hem alleen nog maar meer waarderen? Voorlopig houden we het op het laatste.
We zitten nu in de buurt van Nijmegen en hopen morgen of zondag in Duitsland verder te gaan. En hoewel de teleurstellingen voor ons afgelopen week overheersten, is het Lingepad een prachtige route, zeker de moeite waard. Zoals de naam al zegt, loop je een flink stuk langs de Linge, door prachtige dorpjes in de Betuwe, om vervolgens verder te gaan door de polder langs de Waal. En overal staan de bekende fruitbomen. De afgelopen dagen hebben we, vanwege Jonas, plekjes op campings gezocht. Niet verkeerd hoor, met het comfort van een douche. Vandaag zijn we in het dorpje Zetten van harte uitgenodigd door Mariette en Gerard. En daar logeren we nu, in hun achtertuin. We hebben met het hele gezin lekker spaghetti gegeten. Weer zo een onvergetelijke ervaring! Grappig is vooral de totale vanzelfsprekendheid dat we hier zitten, alsof het doodnormaal is dat 2 wildvreemden aanschuiven aan tafel, door de woning lopen, gebruik maken van de douche en de computer om dit stukje te kunnen schrijven...
Week 3/4
Na bijna een maand onderweg, lijkt de routine er een beetje in te komen. Zowel bij ons, als bij Jonas. Zoals we in de vorige nieuwsbrief hadden laten weten, ging het even niet zo goed met zijn hoeven. Na een bezoek aan de hoefsmid leek het allemaal wat beter te gaan, maar ook de harsoplossing was niet geschikt voor de lange duur. Gelukkig wist Richard van Ezelstal de Edelingen een goede oplossing, namelijk hoefschoenen. Sinds een weekje loopt Jonas dan ook door het Duitse landschap op schoenen. Het ziet er erg leuk uit, maar veel belangrijker, het lijkt goed te werken. Nu hebben we eindelijk het gevoel lekker door te kunnen lopen. Gemiddeld halen we 20 tot 25 kilometer op een dag. We zitten al in de buurt van Aken en over een paar dagen gaan we de Eifel in. Dan wordt onze conditie dus op de proef gesteld. Tot dusver was het toch allemaal behoorlijk vlak, behalve bij Nijmegen, daar konden we de kracht van Jonas al eens waarnemen.
Het is leuk om te zien hoeveel kracht een ezel feitelijk heeft. Wanneer hij gewoon
loopt, zie je dat niet, maar bij het beklimmen van steile hellingen en trapjes komt
die kracht plotseling vrij. Hij moet leren dit een beetje te doseren...
Vanaf ons vertrek hebben we onze metg’ezel’ steeds beter leren kennen en het is erg
leuk om te zien dat hij steeds weer nieuwe dingen bedenkt om ons bezig te houden
;-
In Nederland moest hij even wennen aan het lopen over putdeksels. De eerste 10 werden
wantrouwig bekeken om er vervolgens in een grote boog omheen te lopen. Daarna ging
hij er aarzelend overheen. Na een tijdje was het niets bijzonder meer. De putdeksels
in Duitsland waren anders, dus toen we de grens waren overgestoken, begon het weer
van voor af aan. Argwanend werden de andere putdeksels opnieuw geanalyseerd...
De
wandelroute is trouwens sinds we in Duitsland zijn ook aanzienlijk veranderd. We
lopen bijna niet meer over asfalt en meer dan de helft van de weg gaat door bos en
langs riviertjes. Het is met Duitse precisie gemarkeerd, wat eigenlijk gewoon heel
relaxed is! Waar we in Nederland veel meer dorpjes hadden en dus mensen ontmoetten,
is het in Duitsland vaak erg rustig in de bossen. Gelukkig zijn er onderweg wel diverse
‘Biergarten’. Neem die na het plaatsje Kamp, Am Dachsberg. Daar hebben we het record
Biergarten zitten verbroken, namelijk 7 uur. De reden was dat we met Richard hadden
afgesproken en hij ons de hoefschoenen daar heeft afgeleverd. En daarna kregen we
een uitnodiging van Klaus, een zakenman die er een middagje zat te werken, om wat
te drinken. En daarna gingen hij en de eigenaresse van de Biergarten persoonlijk
een logeeradres voor ons regelen. Het duurde even, maar dan heb je ook wat. Manuel
werd al wat onrustig, maar Klaus zei alsmaar 'Bleiben Sie ganz ruhig!' Om 20u zaten
we bij Hartmut en Maggie met hun teckel Sally aan de asperges. We konden in hun woonkamer
slapen en Jonas kon in de tuin. Het was er schitterend. Weer zo een mooie ervaring!
Vandaag hebben we voor Jonas een rustdag ingelast. Het was aan hem te merken dat
hij dat nodig heeft. We hebben onze tent opgeslagen bij Peter en Maria, die een wei
met zwangere koeien hebben. Daar staat Jonas tussen. Ik was niet heel blij hiermee,
maar al die koeien zijn alleen maar nieuwsgierig en zodra ze in de buurt komen, trapt
Jonas ze weg. Overigens duurde de wederzijdse interesse maar tien minuten en toen
was de rust al wedergekeerd.
Al sinds we in Duitsland zijn, hebben we bij Silvia
en Frank geBBQed, bij boswachter Richard en zijn vrouw Hedwig mogen logeren om te
schuilen tegen noodweer dat werd aangekondigd maar uitbleef. Over noodweer gesproken,
dat hebben we al wel gehad. Net op tijd kregen we onderdak om niet een lading hagelstenen
ter grootte van golfballen op onze kop te krijgen. Nogmaals, iedereen die ons onderdak
biedt, waar we een wasje kunnen draaien, een hapje mee mogen eten: DANK jullie wel!
JUNI 2008
Inmiddels is het al half juni. We zijn prachtig door de eifel gelopen. In het begin was het wel even wennen voor ons alledrie. De heuvels vergen extra conditie en Jonas moest wennen aan het lopen van smalle steile paadjes op en af. En dan al die boomwortels en gladde stenen. Het duurde even, maar hij heeft het nu wel onder controle! Omdat het best wel even pittig was voor hem, hebben we hem een rustdag gegeven in Heimbach en later nog twee in de buurt van Rheinbach. Dit was overigens ook wel nodig, want Jonas had een hoefzweer. De dierenarts wist gelukkig meteen de goeie plek te vinden en het was een zichtbare opluchting voor Jonas toen het steentje wat de ontsteking had veroorzaakt (en de etter…) eruit waren.
Door alle ‚ontberingen‘ onderweg met Jonas, lijkt het misschien of we vooral tegenslag kennen. Maar niets is minder waar. Het is tot dusver een schitterende ervaring. Jonas zorgt ervoor dat de mensen die we onderweg ontmoeten allemaal (glim)lachen. En niets is leuker dan al die vrolijke gezichten! Door Jonas hebben we steeds weer bijzondere ontmoetingen. Neem bijvoorbeeld Benedikt, die ons vol enthousiasme in Kornelimünster een boek cadeau deed voor onderweg. Of Heinz en Gerda en hun buren Wolfgang en Hedwig, die ons een plekje in hun tuin aanboden. Daar hebben ze vervolgens heerlijk voor ons gekookt en een bedje gespreid. De volgende ochtend zaten we aan het verjaardagsontbijt, want Gerda werd 60 jaar!
De route is sowieso erg afwisselend, maar tot dusver altijd weer mooi. In de Eifel is het veel door bossen met fantastische uitzichten. Laatst liepen we door een schitterend dal, niet voor niets het Koningsdal genoemd. Aanstaande donderdag 19 juni gaan we vol goede moed weer verder. We trekken dan de Eifel uit en lopen langs de Rijn richting Koblenz. Daar zullen we een stuk door druivengebied wandelen.
Sandra, Manuel & Jonas
JULI 2008
Eindelijk weer eens de mogelijkheid om een berichtje te sturen. In Duitsland zijn
de internetcafes dungezaaid! Gelukkig hebben we nu een camping met computer en toegang
tot het internet. Dus bij deze. Lieve mensen, we zijn al in Rothenburg ob der Tauber.
Het is zo leuk om eindelijk zelf ook duidelijk te merken dat het vooruitgaat. We
hebben af en toe 'wandelstress'... totaal belachelijk natuurlijk, maar Bratislava
is zo vreselijk ver weg te voet... En hoewel we meestal zeggen dat het onderweg zijn
telt, is het wel erg leuk om in ieder geval nog een stukje door Oostenrijk te wandelen.
We zullen het zien.
Rothenburg ob der Tauber ligt aan de rivier de Tauber en de afgelopen
dagen hebben we deels door het Tauberdal gewandeld. En dat betekent even wat minder
klimmen en dalen. Jonas vindt het wel best hoor, dat is duidelijk te merken. Hij
heeft het wat minder met hellingen! Vooral een flinke afdaling wordt eerst wantrouwend
bekeken. Dan begint hij langzaam omlaag te lopen. Met een klim wordt er flink gekreund
en halverwege volgt standaard een 'bergdrol'. En af en toe even stoppen om een knuffel
op te eisen. Maar al met al halen we in de heuvels nog steeds een gemiddelde snelheid
van 3,5 km per uur.
Jonas kent inmiddels het dagritme. Hij voelt feilloos aan wanneer het afgelopen is
met wandelen. Dan rent hij op het gras af en wil ook meteen eten. Grappig hoe hij
merkt dat het ene praatje gewoon is om bijvoorbeeld geld in te zamelen voor het WNF,
terwijl het andere praatje het laatste van de dag is om een slaapplek te regelen.
Hoe hij het weet? Geen flauw idee!
Het leuke van wandelen met Jonas zijn de hele bijzondere
ontmoetingen. Zo hebben we laatst bij Marion en haar zoon Ennio gelogeerd, toen we
van de straat geplukt werden omdat het regende. Marion had wel een stalletje voor
Jonas en voor ons haar eigen bed! Afgelopen week stonden we op camping Maintal (een
erg mooie camping overigens), waar ze de overnachting als bijdrage aan het WNF gedoneerd
hebben. Bovendien kregen wij onze drankjes en een heerlijk ontbijt voor niets. Ook
Pension Martin in Gamburg heeft een deel van de overnachtingsprijs gedoneerd. Wat
een vriendelijkheid!
Gelukkig dat het voor de kranten komkommertijd ('Sommerloch'
in het Duits :)) is, want zo krijgen we af en toe nog publiciteit. Het is dan ook
wel heel wat als je midden in een dorp de hoefschoenen van Jonas moet plakken. Hij
heeft namelijk sinds een maandje of zo ook achter een soort hoefschoentje. Dat is
gemaakt door Günther van hufschuhe.com in de buurt van Koblenz. Jonas liep iets te
snel zijn achterhoeven af en door deze tijdelijke bescherming kan hij gewoon met
ons verder lopen. Alleen laten de schoenen af en toe los en moeten we ze dus lijmen.
En dat komt dan in de krant!!
Wat pas echt goed nieuws is: we hebben al ruim 4000
euro voor het WNF ingezameld!! Dank aan iedereen die wat gedoneerd heeft!
AUGUSTUS 2008
Eindelijk weer eens een berichtje vanuit Duitsland (nog altijd...). We zijn overigens
als bijna in Oostenrijk, nog een dagje of 5. Alles loopt nog steeds prima. Jonas
is superfit en vrolijk. Af en toe moet hij echt zijn energie kwijt, vooral omdat
er geen andere ezeltjes zijn om mee te stoeien. En dus moeten Manuel en ik er af
en toe aan geloven... Dan zoeken we voor Jonas een wei en gaan we (of eigenlijk Manuel
;-
Tijdens het wandelen heeft hij een heleboel te kijken, al is het niet altijd even
duidelijk waar hij naar kijkt. Strobalen waren een tijdlang erg indrukwekkend, maar
daar is ie inmiddels aan gewend. Nog indrukwekkender zijn tijdelijke verkeersborden.
Daar wordt voor gestopt, kop omlaag, oren op alarm! Juist omdat Jonas inmiddels een
blij ezeltje is, hebben we besloten niet door het Beierse woud te wandelen... Dat
is veel klimmen en dalen en een echte bergezel is het nooit geworden. Hij vindt het
duidelijk minder leuk en we zijn tenslotte met z'n drieën op pad, dus telt zijn mening
ook... Daar komt nog bij dat we onze plannen sowieso helemaal overhoop hebben gegooid.
Het wandelen is heerlijk, maar ergens bekruipt ons inmiddels ook het de wens naar
een vaste stek. Niet iedere dag meer -
In het Altmühltal zijn we uitgenodigd door Alfred en Hildegard, waar we 2 dagen in
hun prachtige 'Mesner huis' aan het kerkje in Böhming hebben mogen verblijven. Zij
hebben ons gewezen op het Sjalom Klooster, en maar meteen pater Fritz gebeld of we
langs mogen komen. En we zijn welkom. Leuk is ook, dat er nog een ezeltje woont en
dus ook voor Jonas een verrassing wacht. En bovendien komt het perfect uit met onze
wandelroute: Vanuit Passau lopen we nog een week of zo door het prachtige Donaudal
om dan bij Pupping onze reis te eindigen. 'Jonas op weg naar Pupping'... mmm dat
klinkt toch een beetje raar!
Nadat we enkele dagen geleden nog bij Angela en Werner thuis hebben geslapen en een heerlijke ‘Bayrische Brotzeit’ hebben gekregen (met heuse ‘wurstsalat’, het kan ook niet anders...), zijn we tijdelijk gestrand in Straubing... Manuel is door een wesp gestoken afgelopen zaterdag en zijn been was daarna zo dik, dat de huisarts maar even 2 dikke spuiten in zijn kont heeft gezet. Best grappig, vooral omdat ik het niet was... En nu dus 2 rustdagen op voorschrift van de dokter (waarvan Adamini natuurlijk maar een pakt). Morgen gaan we weer verder langs de Donau.
SEPTEMBER 2008
Het laatste bericht van onze reis! We zijn veilig aangekomen in Pupping in het klooster! Na vier maanden wandelen, een tocht van 2000 km, hebben we met de nodige twijfels een punt erachter gezet. Twijfels? Natuurlijk! We hebben ons in het klooster regelmatig afgevraagd of we niet toch door moeten gaan naar Bratislava. Gewoon de spullen weer inpakken, pakzadel op Jonas binden en weer op pad gaan? Nog een paar weken heerlijk wandelen? Alleen toen we op een middag besloten om in de buurt van het klooster een ‘ommetje’ te maken, viel dat enorm tegen. Het leek wel of we nooit hadden gewandeld en we hadden allebei last van ‘gummi poten’…. Toch maar niet verder gaan! De laatste dagen van de reis waren spectaculair. Het Donaudal is schitterend. Het laatste stuk door Duitsland hadden we uitzicht op het Beierse woud met de mooie bergen in de verte.
We hebben regelmatig onze tent langs de Donau opgezet. Bij het mooie weer konden we ons lekker in de rivier opfrissen. Dat op een gegeven moment de schaapsherder de dijk gebruikte om te grazen met zijn 1000 (!) schapen, onze tent ergens tussen de wol stond en Jonas helemaal in extase raakte van zoveel pootjes om hem heen, was een bijzondere ervaring. Dat het mooie weer die avond omsloeg in een flinke storm met stortregen was ook best spannend! Geen oog dichtgedaan natuurlijk.
We hebben met name door de uiterwaarden van de Donau gelopen, waar veel bloemen en
planten een schitterend kleurenspel boven het water vormen. Tevergeefs hebben we
nog naar de bever gezocht. Zijn ‘houtsnijwerk’ hebben we wel kunnen bewonderen. Verder
hebben we de stad Passau bezocht. Jonas stond bij een paardenstal op een mooie grote
wei. Dus we konden hem met een gerust hart achterlaten. Na een eerdere ervaring,
waar we Jonas een dagje alleen hadden gelaten aan zijn stick met vijf meter kabel,
hebben we besloten dit niet meer te doen. Toen heeft hij de hele dag op ons staan
wachten en zich ‘stierlijk’ verveeld. Bij terugkomst werden we luid balkend begroet.
Gauw hebben we hem losgemaakt, zodat hij even blij kon spelen op de NIET-
Een paar dagen na ons bezoek aan Passau liepen we er ook met Jonas doorheen. Het was weer eens toevallig een zondag en dat is gunstig om door een grote stad te lopen. Het is dan aanzienlijk rustiger! De Donau vormt in Passau de scheiding tussen Duitsland en Oostenrijk en op 24 augustus hebben de Oostenrijkse grens gepasseerd. Een mijlpaal hoor. En daar verandert ook het Donaudal aanzienlijk. Het vormt dan een smal dal waar de rivier zich kronkelend een weg baant, met direct links en rechts van het water 300 meter hoge heuvels. Heel erg mooi, maar af en toe ook lastig, want op sommige plekken hield het pad opeens op. Dan moest je met een bootje naar de overkant om daar weer verder te gaan. Alleen was dat bootje speciaal voor fietsers, en dus niet ‘ezelproof’. Een keer konden we gewoon een autoveerpont nemen. Daar was Jonas op getraind en in Nederland hadden we dat ook al eerder gedaan. Toch wel spannend hoor, want dat was alweer maanden geleden. En je weet nooit hoe hij reageert. Eigenlijk mocht de man van de veerboot ook geen dieren vervoeren, maar hij begreep dat we echt wel naar de overkant moesten. Gelukkig ging het vlekkeloos. Daarna volgde nog twee keer het probleem dat we niet naar de overkant konden en dus zat er niets anders op dan de steile heuvel te beklimmen en bovenlangs de hindernis te passeren. Bij de ‘wereldberoemde Donauslinge’ hadden we een prachtig uitzicht, vooral de volgende ochtend toen heel de bocht van de Donau vol met mist stond. De rivier 300 meter beneden ons was niet meer te zien, totdat de zonsopgang de mist langzaam deed verdwijnen. Adembenemend, echt waar. Daarna dus weer steil naar beneden. Jonas begon spontaan weer flink te zuchten en te kreunen en met veel opgeeiste knuffels is hij uiteindelijk naar beneden gelopen.
Ons allerlaatste nachtje in de tent hebben we bij Alois en Barbara in de tuin in het plaatsje Untermühl doorgebracht. Alois had ‘Schwammerl’ geplukt in het bos, paddenstoelen dus, en die werden met knödl en salade voorgeschoteld. Heerlijk gegeten, en met een kampvuur aan de Donau de laatste avond van onze wandelreis afgesloten. De volgende dag kregen we ook nog een heerlijk ontbijt en daarna begonnen we aan onze allerlaatste wandeltocht. Alois had ons uitgelegd hoe we aan de volgende hindernis voorbij konden komen. Daarvoor moesten we nogmaals omhoog te klimmen en weer af dalen. We zijn er toen overigens in geslaagd om ons flink te verlopen, waardoor ook deze dag nog een aanzienlijke wandeling werd. Acht kilometer voor ons einddoel is Manuel op de grond gaan zitten! Hij kon echt niet meer. Hééélemaal op. De psychologie van het einddoel hakte erin. Best grappig.
